حكمرانان ايرانى سغد و فرغانه اين عنوان را داشته‌اند ) . محمد بن طغج در برابر امير الامراى خليفه ، محمد بن رائق و در برابر حمدانيان شام ( بنگريد به شمارهء 35 ، 2 ) از خود دفاع كرد و همچنان دمشق را در تصرف خود نگاه داشت . اما دو پسرى كه جانشين او شدند ، عروسكان خيمه‌شب‌بازى و حكمرانان پوشالىاى بيش نبودند و قدرت واقعى در دست غلام نوبى محمد بن طغج يعنى كافور بود كه قبل از مرگش وى را به نيابت سلطنت پسران خود نصب كرده بود . وقتى على در 355 / 956 درگذشت ، كافور حكمران بلامنازع مصر شد . افتخار ايستادگى در مقابل پيشرفت تهديدآميز فاطميان در طول كرانهء افريقاى شمالى ( بنگريد به شمارهء 27 ) و خاموش ساختن حمدانيان در شمال شام به او مىرسد . اين تنها بعد از مرگ او بود كه يكى از نواده‌هاى جانبى محمد بن طغج در فسطاط به حكمرانى منصوب شد ، اما بلافاصله در مقابل حملهء فاطميان كه اين‌بار موفق از آب درآمد ، ساقط گشت . كافور حمايت سخاوتمندانه از ادب و هنر شهره بود و المتنبى شاعر معروف مدتى در دربار او به سر مىبرد . كتابشناسى - لين - پول ، 69 ؛ زامباور ، 93 ؛ البوم ، 20 . - دائرة المعارف اسلام ، ويرايش اول ، « اخشيديان » ( سى . ه . بكر ) ؛ ويرايش دوم ، « كافور » ( ا . س . اهرنكروتس ) ، « محمد بن طغج » ( جى . سى . باكاراك ) . - P . Balog , " Tables de reference des monnaies ikhchidites " , Revue Belge de Numismatique , 103 ( 1957 ) , 107 - 34 . - J . L . Bacharach , " The Career of Muhammad b . Tughj al - Ikhshid , a Tenth century Governor of Egypt " , Speculum , 50 ( 1975 ) , 586 - 612 .